کتابهای مرتبط با این مطلب
-
فناوری
0 تومان
-
دانشنامه تصویری دبستان
0 تومان
-
تفکر برتر
0 تومان
مطلب بعدی را از دست ندهید
راهنمای خرید، معرفی چاپهای تازه و تخفیفهای مناسبتی.
پرخوانندهترینها
در پهنهی حماسی شاهنامه فردوسی، ضحاک یکی از هولناکترین چهرههای اسطورهای است؛ پادشاهی که از انسان به اهریمن بدل شد و هزار سال بر ایرانزمین سایه افکند. فردوسی نه تنها تاریخ را روایت میکند، بلکه نبرد ازلی خیر و شر را به تصویر میکشد. ضحاک نماد قدرت خودکامه، حرص و وسوسههای درونی است که هرگاه بر جان آدمی چیره شود، جهان را به سیاهی میکشاند. این داستان، آیینهای برای امروز ماست: شیطان همیشه بیرون نیست، بلکه در دلهای فریبخورده لانه میکند.
ضحاک کیست؟
ضحاک پادشاهی ستمگر در شاهنامه است که به وسوسهی اهریمن پدرش را کشت و بر تخت نشست. از جای بوسهی اهریمن بر شانههایش دو مار رویید و برای آرام گرفتن آنها، هر روز مغز دو جوان را میخواست. سالها بر مردم ستم کرد تا سرانجام کاوه آهنگر و فریدون بر او شوریدند و فریدون او را شکست داد و در کوه دماوند به بند کشید. ضحاک نماد شر، آزمندی و قدرتِ بیرحم در اسطورههای ایرانی است.
ضحاک در شاهنامه، نمادی از قدرت بیمهار، خودکامگی و فساد ذاتی انسان است، اما در عمق اسطوره، او تنها یک پادشاه نیست؛ چهرهایست که از درون هر انسان برمیخیزد، آنگاه که حرص، آز و وسوسه بر جان او چیره شود. این روایت نهتنها داستانی از گذشتههای دور، بلکه آیینهای است که هر روز میتوان چهرهی تازهای از آن را در جهان دید.
پیشزمینهی اسطورهای ضحاک
پیش از آنکه ضحاک در شاهنامه بهعنوان پادشاهی ستمگر شناخته شود، ریشههای او در اسطورههای کهن ایرانی و اوستایی نهفته است. در متون باستان، از او با نام «اژیدهاک» یاد شده است؛ واژهای که از «اژی» به معنی مار و «دهاک» به معنی گزنده یا سمی میآید. در اوستا، اژیدهاک هیولایی سهسر و ششچشم است که نماد حرص، آزمندی و ویرانگری به شمار میرود.
با گذر زمان، این موجود اسطورهای در ذهن مردم به پادشاهی زمینی تبدیل شد؛ پادشاهی که در ظاهر انسان است، اما در درون، مارهایی از نفس و وسوسه میپرورد. فردوسی این چهرهی کهن را از دل باورهای زرتشتی و اسطورههای پیشدادی برگرفت و آن را در قالب شخصیتی انسانی بازآفرینی کرد تا نشان دهد شیطان همیشه در بیرون نیست، بلکه در درون آدمی نهفته است.
در برخی روایات میانه، گفتهاند که ضحاک از از نژاد عرب بود، اما در اسطوره نماد بیگانگی و ستم است و پس از شکست جمشید، بر ایران زمین چیره شد. او ارنواز و شهرناز، دو دختر جمشید، را به اسارت گرفت و به همسری خود درآورد.
فردوسی با ابیاتی جاودانه آغاز پادشاهی او را چنین سرود:
چو ضحاک شد بر جهان شهریار
بر او سالیان انجمن شد هزار
سراسر زمانه بدو گشت باز
برآمد بر این روزگار دراز
نهان گشت کردار فرزانگان
پراگنده شد کام دیوانگان
هنر خوار شد جادویی ارجمند
نهان راستی آشکارا گزند
بدین ترتیب، آغاز پادشاهی ضحاک در شاهنامه، در حقیقت آغاز عصر سیاهی و بیخردی است که باید با ظهور فریدون به پایان رسد.
خلاصه داستان ضحاک در شاهنامه
در روزگاران کهن، پیش از آنکه ضحاک به نماد ستمگر مطلق بدل شود، جوانی بود از نژاد عرب، خوشچهره، بلندبالا و دلیر؛ فرزندی از مردی نیکنهاد به نام مرداس، که به دادگری و بخشندگی شهره بود. اما اهریمن، آن دیوِ فریبنده که همیشه در کمین دلهای پاک میماند، در چهرهای ناشناس و سیاهپوش نزد ضحاک آمد و با زمزمههای وسوسهآمیز در گوشش نجوا کرد: «چرا پدرت بر تو فرمان میراند؟ تو شایستهی تخت و تاجی!» ضحاک فریفته شد، پدر را در خواب سنگین غرق کرد و جانش را گرفت. اهریمن بر او درود فرستاد و ضحاک را بر تخت پدر نشاند.
فردوسی این لحظهی سرنوشتساز را با ابیاتی جاودانه سروده است:
یکی مرد بود اندر عرب خیل
مرداس نام و هوشمند و نیکپی
به ایوان او اندرون شد به شب
به خوابی که پدر را بکشتند تب
ضحاک و فریب اهریمن
روزگار گذشت و اهریمن بار دیگر، این بار در ردای آشپزی دانا، نزد ضحاک آمد. غذاهایی لذیذ و شاهانه پخت که ضحاک را شادمان و مجذوب کرد. در پاداش این لطف، اهریمن اجازه خواست تا دو بوسه بر شانههای شاه بزند. چون بوسید، ناگهان از آن دو جای، دو مار سیاه و پلید روییدند! مارها چون اژدهایان بیقرار، شانههای ضحاک را میگزیدند و دردِ سوزانندهای بر او روا میداشتند.
ببوسید و شد بر زمین ناپدید
کس اندر جهان این شگفتی ندید
دو مار سیه از دو کتفش برست
غمی گشت و از هر سویی چاره جست
پزشکان و جادوگران دربار هجوم آوردند، اما هیچ درمانی چارهساز نشد. مارها آرام نمیگرفتند و رنج شاه را دوچندان میکردند. سرانجام اهریمن، در هیبت پزشکی حکیم، بازگشت و با لبخندی فریبنده گفت: «تنها راه رهایی، این است که هر روز مغز دو جوان را به مارها بخورانید تا سیر شوند و آرام گیرند.»
از آن دم، ضحاک فرمان داد تا هر بامداد، دو جوان بیگناه را از میان مردم بردارند، به کاخ برند و مغزهایشان را قربانی آن مارهای اهریمنی کنند؛ یکی برای هر مار. کاخ از نالههای مادران گریان و فریادهای پدران ناتوان آکنده شد، و ترس همچون سایهای سیاه و سنگین بر ایرانزمین افتاد. بدینسان، از دل یک بوسهی فریبنده، هزاران جان به باد رفت و عصرِ سیاهی آغازید.
به سان پزشکی پس ابلیس تفت
به فرزانگی نزد ضحاک رفت
بدو گفت کاین بودنی کار بود
بمان تا چه گردد نباید درود
خورش ساز و آرامشان ده به خورد
نباید جز این چارهای نیز کرد
آغاز ظلم و تاریکی در ایران
آغاز ظلم و تاریکی در ایران از آن روزی آغاز شد که مارهای برآمده از شانههای ضحاک، بر او مسلط گشتند و دوران سیاهی و هراس بر ایرانزمین سایه افکند. هر روز، دو جوان را از میان مردم برمیگزیدند و به کاخ شاه میبردند تا مغزهایشان خوراک آن مارهای اهریمنی شود. مادران گریان، پدران ناتوان و مردمی خاموش، شب و روز به نفرین آن پادشاه میپرداختند که روزگاری جوانی نجیبزاده بود و اکنون به چهرهای اهریمنی بدل گشته بود.
اما در میان این آشوب و سکوت مرگبار، دو مرد از میان خوالیگران (آشپزهای) دربار برخاستند؛ ارمایل و کرمایل نام داشتند. دلشان تاب دیدن مرگ روزانه جوانان را نداشت. چارهای اندیشیدند تا از هر دو قربانی، یکی را نجات دهند: مغز یکی از جوانان را با مغز گوسفندی میآمیختند و به مارها میدادند، و دیگری را پنهانی از شهر بیرون میبردند و به آزادی میرساندند. با گذشت ماهها و سالها، صدها جوان به یاری آنان از مرگ رهایی یافتند و به کوهها و بیابانها گریختند تا زندگی تازهای آغاز کنند.
مردم باور داشتند که این نجاتیافتگان، نخستین کردها بودند؛ مردمی آزاد و جنگاور که از دل تاریکی، روشنایی زاده شدند. و بدینسان، در دل روزگار ستم، بذر آزادی در خاک ایران کاشته شد.
خواب شوم ضحاک و پیشگویی ظهور فریدون
سالها گذشت و ضحاک در شکوهِ دروغین و ترسِ نهان فرمان میراند. یک شب، بر ایوان کاخ شاهی ، در حالی که دو خواهر اسیر، از تبارِ جمشید، در کنارش بودند، خوابی دید که آرامشِ دیو را بر باد داد.
در خواب دید که از آسمان، سه مرد جنگجو پدیدار شدند: دو تن بزرگبالا و یکی جوانتر، اما با چهرهای درخشان و گرزِ گاوسر در دست. آن جوان به سوی او تاخت، کمندی بر گردنش انداخت، کشانکشان تا کوه دماوند برد و در دل صخرهها به بندش کشید.
در ایوان شاهی شبی دیر یاز
به خواب اندرون بود با ارنواز
چنان دید کز کاخ شاهنشهان
سه جنگی پدید آمدی ناگهان
دو مهتر یکی کهتر اندر میان
به بالای سرو و به فرّ کیان
کمر بستن و رفتن شاهوار
به چنگ اندرون گُرزهٔ گاوسار
همی تاختی تا دماوند کوه
کشان و دوان از پس اندر گروه
ضحاک با فریادی هولناک از خواب پرید. کاخ لرزید و رنگ از رخسارش پرید. یکی از آن دو خواهر پرسید: «چه دیدهای که چنین میلرزی؟» شاه درنگ کرد، سپس راز خواب را برای موبدان و ستارهشناسان بازگفت.
سه روز خاموش ماندند و جرأت پاسخ نداشتند، تا سرانجام یکی از دانایان لب گشود و گفت:
«شاها، از تخمِ نیکی، مردی زاده خواهد شد به نام فریدون. او به فرّ ایزدی بر تخت تو خواهد نشست. کینهدار توست و سرانجام با همان گرز گاوسر، تو را از تخت به زیر خواهد کشید.»
کسی را بود زین سپس تخت تو
به خاک اندر آرد سر و بخت تو
کجا نام او آفریدون بود
زمین را سپهری همایون بود
هنوز آن سپهبد ز مادر نزاد
نیامد گه پرسش و سرد باد
چو او زاید از مادر پرهنر
به سان درختی شود بارور
چون این سخن به گوش ضحاک رسید، خوابش به کابوسِ جاودانه بدل شد. از همان دم، فرمان داد تا هر نوزادی که در ایرانزمین زاده شود، به دقت جستوجو کنند و اگر کودکی به نام فریدون بود، او را نابود سازند.
اما تقدیر از دست ستمگران بیرون است. آن کودک، در آغوش مادری دلیر و پدری دادگر، از چنگال دیوِ بیداد خواهد گریخت، و روزی خواهد آمد که نور عدالت بر تاریکی ظلم چیره شود.
تولد فریدون و پنهانشدن او در البرزکوه
در همان روزگاران پرهراس، در خانهای ساده اما پر از نیکی، کودکی زاده شد که سرنوشت ایران را دگرگون کرد. پدرش آبتین، از تبار جمشید و مردی دادگر بود، و مادرش فرانک، زنی خردمند و دلیر که به عنوان یکی از تاثیرگذارترین زنان شاهنامه شناخته میشود. نوزاد را فریدون نام نهادند؛ کودکی با چهرهای تابان و نگاهی آرام، گویی از همان دمِ تولد، نوری از عدالت در چشمانش میدرخشید.
اما خبر زایش او به گوش جاسوسان ضحاک رسید. شاهِ دیوسیرت، که از تعبیر خواب به وحشت افتاده بود، فرمان داده بود تا هر نوزاد پسر را بیدرنگ به نزد او برند. آبتین ناچار شد از خانه بگریزد، اما سرانجام به دام دژخیمان افتاد و جان داد. فرانک، با کودک شیرخواره در آغوش، شبانه راه کوهستان در پیش گرفت. بادِ سرد بر چهرهاش میوزید، اما آتشِ مادری در دلش شعلهور بود.
پس از روزها رنج و گریز، به مرغزاری رسید که در آن گاوی سپید و نادر به نام برمایه میزیست. نگهبانی پارسا و مهربان از او مراقبت میکرد. فرانک از او پناه خواست و کودک را به دستش سپرد تا با شیر برمایه پرورده شود. چندگاهی با شیر برمایه پرورده شد و چون جوانهای استوار در دل خاک رویید.
اما راز پنهان نماند. ضحاک سپاهی فرستاد و برمایه را کشت. فرانک، با دلی خونین، بار دیگر کودک را برداشت و به کوههای البرز پناه برد.
چنین بود که امید ایران در سایهی کوهها پرورده شد، تا روزی که گرز عدالت بر تاج ستم فرود آید.
خشم کاوه از ظلم ضحاک
در آن روزگار تاریک، مردی آهنگری به نام کاوه زندگی میکرد، دادخواه و رنجدیده. او هجده پسر داشت، اما ستم ضحاک هفده تن از آنان را به کام مارها کشیده بود و تنها یکی برایش مانده بود، آخرین امید خاندان.
روزی درباریان کاوه را به کاخ ضحاک فراخواندند و طوماری پیش رویش نهادند که در آن، ضحاک را پادشاهی دادگر و نیکوکار خوانده بودند. خواستند تا کاوه بر آن مهر بزند و دروغ را گواهی دهد. اما کاوه تاب نیاورد؛ طومار را پیش چشم درباریان حیرتزده پاره کرد، زیر پا افکند و با صدای بلند فریاد برآورد که این دروغ را هرگز نمیپذیرد. تالار در سکوت مرگباری فرو رفت و همه از ترس نفس در سینه حبس کردند، اما کاوه بیهیچ هراس از جای برخاست، در کاخ را به هم کوبید و بیرون جهید.
در کوچههای شهر، کاوه پیشبند چرمی خود را، همان که سالها در برابر آتش و جرقههای آهن از تنش پاسداری کرده بود، از کمر گشود، بر سر نیزهای بست و آن را بالا برد. آن تکه چرم ساده، ناگهان پرچمی شد خروشان؛ درفش کاویان، که از دل کارگاه آهنگری برمیخاست.
مردم که سالها در زنجیر ترس اسیر بودند، چون سیل از بازار و کوچهها به گرد کاوه ریختند. کاوه فریاد زد: «برخیزید ای ایرانیان، که روز رهایی فرا رسیده!» صدای او در خیابانها پیچید، ترس از دلها ریخت و خشم همچون آتش در رگها جوشید. همه همصدا شدند و با کاوه همنوا گشتند.
چو کاوه برون شد ز درگاه شاه
بَرو انجمن گشت بازارگاه
همی بر خروشید و فریاد خواند
جهان را سراسر سوی داد خواند
از آن چرم کآهنگران پشت پای
بپوشند هنگام زخم درای
همان کاوه آن بر سر نیزه کرد
همانگه ز بازار برخاست گَرد
خروشان همی رفت نیزه به دست
که ای نامداران یزدانپرست!
کسی کاو هوای فریدون کند
دل از بند ضحاک بیرون کند
کاوه، به همراه این لشکر مردمی، به سوی کوه البرز رهسپار شد تا جوانی را بیابد که در پیشگوییها نامش با آزادی گره خورده بود: فریدون. او در دامان کوهستان بزرگ شده بود، با سه سال شیر گاو پرمایه نیرو گرفته، استوار چون سرو و نیرومند چون شیر، جوانی که مردم سالها چشم به راهش بودند تا بیاید، ضحاک را براندازد و سیاهی را به نور بدل کند.
نبرد با ضحاک
هنگامی که خبر قیام کاوه آهنگر و فریدون دادگر به گوش ضحاک ماردوش رسید، دل این پادشاه ستمگر از ترس لرزید. اما ضحاک، تن به تسلیم نسپرد. او سپاهی عظیم از دیوان پلید و لشکریان خونریز گرد آورد و با خشم اهریمنی به میدان نبرد شتافت. دو سپاه عظیم روبهروی هم ایستادند و جنگ سختی درگرفت؛ زمین از سم اسبان و غرش شمشیرها میلرزید، آسمان از فریاد دلاوران تیره و تار شد.
فریدون، آن جوان استوار و دادگر که در دامان کوه البرز پرورش یافته بود، با گرز گاوسر خویش، گرزی افسانهای که خود از پوست گاو و سر گاو ساخته بودند، به قلب سپاه دشمن تاخت. این گرز نماد قدرت و انتقام از ستم بود. سپاه ضحاک تاب نیاورد؛ دیوان پراکنده شدند و سربازان به فرار افتادند. ضحاک خود به سوی کاخ گریخت، اما فریدون با لشکر پیروز به پایتخت رسید، ارنواز و شهرناز (خواهران جمشید) را از بند رها کرد و بر تخت شاهی نشست. مردم ایرانزمین از شادی فریاد برآوردند؛ پس از قرنها سیاهی، بوی آزادی در هوا پیچید و درفش کاویان برافراشته شد.
زندانی شدن ضحاک در دماوند: پایان عصر ظلم در شاهنامه
اما ضحاک ماردوش هنوز میخواست بگریزد و از چنگ عدالت رهایی یابد. فریدون او را در راه گرفت و گرز گاوسر را بالا برد تا بر سرش بکوبد. ضحاک بیجان بر زمین افتاد، اما ناگهان سروش فرشته (پیک ایزدی) از آسمان فرود آمد و در دل فریدون ندا داد: «او را مکش، که مرگش هنوز فرانرسیده! دست و پایش را به بند کش و به کوه دماوند بر، تا در غاری تنگ زندانی شود.»
فریدون به فرمان خداوندی گردن نهاد. دست و پایش را بست و کشانکشان به سوی دماوند برد. در دل سنگ کوه، در غاری تاریک و تنگ، ضحاک را به زنجیر کشی و برای همیشه از جهان جدا کرد.
فرو بست دستش بر آن کوه باز
بدان تا بماند به سختی دراز
ببستش بر آن گونه آویخته
وز او خون دل بر زمین ریخته
از او نام ضحاک چون خاک شد
جهان از بد او همه پاک شد
گسسته شد از خویش و پیوند او
بمانده بدان گونه در بند او
حالا که قطع را انتخاب کردید
کتابهای شعر و ادبیات را بر اساس قطع، جنس جلد و بودجه فیلتر کنید.